خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها

خاموش شود

خودم شعرهای شبانه اشک را

فراموش نکردم

خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم

حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند

نه تو چیزی بدهکار دلتنگی این همه ترانه ای

خودم خواستم که مثل زنبوری زرد

بالهایم در کشش شهدها خسته شوند

و عسل هایم

صبحانه کسانی باشند

که هرگز ندیدمشان

تنها آرزوی ساده ام این بود

که در سفره صبحانه تو هم عسل باشد

که هر از گاهی کنار برگهای کتابم بنشینی

و بعد از قرائت بارانها

زیر لب بگویی:

(( یادت بخیر نگهبان گریان خاطره های خاموش))

همین جمله

برای بند زدن شیشه شکسته این دل بی درمان

کافی بود

هنوز هم جای قدمهای تو

بر چشم تمام ترانه هاست

هنوز هم همنشین نام و امضای منی

دیگر تنها دلخوشی ام

همین هوای سرودن است

همین شکفتن شعله

همین تبلور بغض

به خدا هنوز هم از دیدن تو

در پس پرده باران بی امان

شاد می شوم

ولی مغرور مغرورم

به تاریکی منم تاریک

ولی پر نور پر نورم

اگه گلبرگ بی آبم

به شبنم رو نمی آرم

اگه تشنه تو خورشیدم

به سایه تن نمی کارم

من آن دردم

که هر جایی پی مرهم نمیگرده

که غم دارم اگه دنیا

به کام من نمیچرخه

من آن عشقم

که با هرکس

سر سفره نمیشینه

من آن شوقم

که اشکامو

به جز محرم نمیبینه

اگه من ساقه خشکم به دریا دل نمیبندم

اگه بارون پربارم به صحرا دل نمیبندم

چه مغرورم ...

گوشها یم از صدا یم احساس غربت می کند

و می بینم وجودم را که پنهان می خندد می گرید

میرود می آید میترسد پس ذاتم به ذاتم در شگفت می شود 

و روحم روحم را تفسیر میکند اما نا شنا خته و در پرده باقی میمانم

 پوشیده در ابر و حجاب سکوت

 من برای جسمم غریبم و هنگامی که در برابر اینه قرار می گیرم

 چهره ام می بینم آنچه را که روحم به آن آگاه نیست

 و در چشمانم می یابم انچه که وجودم را نشان می دهد